Zeggen Met “Wat Je Mond Niet Zeggen Wou”
Zeggen Met “Wat Je Mond Niet Zeggen Wou”
Ik herrinner me toen ik nog een kleine jongen was jonge meisjes zongen: “In je ogen staat geschreven wat je mond niet zeggen wou.” Dat is zeggen met de ogen. Zeggen met bloemen is zeggen wat je mond niet zeggen wou.
“Ik zou het zeggen met een kus” zei opa Johan.
Si Upik en si Buyung, haar oudere broer samenzweerden met stilletjes geld in de portemonnee van moeder te stoppen. Dat is hun manier van zeggen wat hun mond niet zeggen wou.
Pak Arif doet het op een andere manier. Op een dag was hij van plan om op de fiets een cross-country tocht te doen. Zijn vrouw maakte zijn picnic pakje klaar. Toen ze klaar was zei Pak Arif met opzet: “Dank je wel Molly” tot zijn hond.” Toen hij vertrok zei hij: “Dag Molly, tot spoedig weerziens” zonder zelfs naar zijn vrouw om te kijken die naast hem stond bij het hek. Toen hij een eindje weg was keek hij om en in plaats van te wuiven, hief hij zijn vuist in de hoogte en barstte in lachen uit. Zeker, dat moet zijn vrouw onvergetelijk heel “woedend” maken.
Op een dag ging hij weer uit en keerde terug.
“Ik heb wat vergeten” zei hij.
“Wat te drommel heb je vergeten?”
“Ik vergat mijn kus” kuste haar, grinnikte en ging haastig weer weg.
Ja, dat is zijn manier van zeggen met wat je mond niet zeggen wou. Hij vond het heerlijker haar te plagen, haar gevoelens te kriebelen. Het is niet verwacht, leuker, aardiger dan een dank je wel, of een kus of wuiven zoals het de gewoonte is.
Toen, tijdens de Valentijn dagen was het anders. Een kus werd gestolen want verboden vruchten smaken zoeter zei hij.
Zij zeiden nooit honey, schat, of lieveling tegen elkaar. Wanneer zijn vrouw zijn deel in de dagelijkse bezigheden had gedaan, veinsde hij: “Kijk hoe lief van bibi, (hun oude dienstmeid) om mijn werk te verrichten.”
“Ik heb geen spijt dat ik als vrouw geboren ben. Ik vind altijd wel raad. Zogenaamd flauw vallen, maar ik mikte met mijn waterslang in zijn gezicht en zei: ‘engga sorry ya, sengaja’. Ik heb geen spijt. Ik deed het met opzet. Zo kenden we elkaar.” Ik weet niet of zij het verzonnen heeft of ik het mij heb ingebeeld.
Een souvenir van 50 jaar geleden “Maar je moet het hem niet vertellen, anders heeft hij een vette kop.” zei ze fluisterend in het Indonesisch tegen mij.
Nou moet je niet denken dat er altijd vrede is. Wanneer ze twisten, niet zo maar twisten, maar oorlog, niet zo maar oorlog met boze woorden, maar een zwijgend koude oorlog. Eens toen de vrede de drempel naderde, pak Arif opende voorzichtig het vredes woord: “Waarom smaakt deze rijst bitter?” Plotseling barstte zijn lachen die hij met alle macht had ingehouden als gutsend, klaterend water uit een gebroken dijk.
“Zeker, zo bitter als is jouw hart.” Zei ze plagend terug.
Dat is Pak Arif’s vredes kus.
“Hoe heerlijk is de vrede na zo’n hevige twist, vijandschap. Ik dorst naar een andere koude oorlog, alleen maar om deze vrede weer mee te maken” fluisterde Pak Arif tegen mij.
En ik peinsde, echte vrede werd nooit tot stand gebracht door vredes verdragen, vredes voorwaarden. Zolang er nog steeds iets hinderde is er geen vrede. Alleen dan, wanneer er niets meer, geen enig gevoel van ruzie, vijandschap over is gebleven, dan is er echte vrede, zoals kleine kinderen die na een ruzie zonder vredes voorwaarden weer met elkaar spelen.
Uit de The Jakarta Post 6 December 1998
Noot
U kunt de stukken in het Nederlands vinden. Scroll down” tot helemaal beneden en zoek “Categories” aan de rechterkant en click op “Nederlandse Versie”.
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’);
// BEGIN PARAMETERS
var page_name = ‘#’;
var invisible = ‘#’;
var text_counter = ‘#’;
// END PARAMETERS
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’,page_name,invisible,text_counter);
