Oude Portretjes 4

 Beca Lief En Leed 

Zijn jullie wel eens in een beca een onbekende binnenweg door desa en bos gereden om zo maar ergens uit te komen? Hier is mijn relaas: Situ Gintung in een beca door een binnenweg naar mag Joost weten waar je uitkomt. 

Hij is een jonge flinke kerel, zo fris, zo levenslustig en berani (durf), kauwende op de laatste kacang resten, die ons, ik, mijn dame en dochtertje in zijn driewielig vehikel rijden, trappen of beter flink zweten zou.   

Na eerst tawarren (bieden) – hoe moet je het doen als je niet eens weet, hoe ver en hoe de weg is – werd uiteindelijk overeen gekomen op Rp. 300.-. 

Hij verzekerde ons mooie uitzichten te laten zien: nieuw gebouwde beton-huizen complexen, fabrieken, in plaats van bossen, vogels, sjirpende boom-krekels, sawahs, beekjes, desa’s, frisse zuivere lucht, koele wind, een landelijke ongeasfalteerde weg, heuvels, … 

Ik liet hem langzaam trappen om rustig op mijn gemak te genieten van het niet veel belovende schoons, maar hij race-de. Wat zijn bossen, desa’s, beekjes, … voor hem? Al spoedig reden we op de door mij verlangde landelijke ongeasfalteerde weg die met gaten en kuilen was geplaveid en in zo’n vaart hadden we menigmaal malle sprongetje in de beca moeten maken totdat wij eindelijk reden op keien. 

Na deze hindernissen en enkele hellingen zonder af te stappen te hebben doorstaan, hoorden we vlak achter ons nek een verdacht gesnuif en dat als je denkt dat je bezig bent met op  je gemak te genieten. Maar desondanks genoot ik er van, al was het dan niet erg op mijn gemak, want we moesten ons stevig vast houden om er niet uit te “springen”. 

En het idée van een springende band op zo’n eenzame desa-weg, zonder ergens een bengkel of fietsen-lapper te vinden zo ver van de bewoonde wereld en straks helemaal alleen zonder penumpangs (passagiers) dezelfde zware hobbelige terugweg naar zijn desa te moeten nemen, of zijn gesnuif en gepuf en het gekraak van de beca door het harde trappen te horen en te voelen … en dat alles voor Rp. 300.-, maakte het mij benauwd om het niet uit te bulderen. 

Eindelijk reden we weer op de geasfalteerde weg maar we hadden nog vele lange hellingen voor de boeg. We vlogen, race-den op de smalle, kronkelende, slingerende weg door de dalingen heen. Jullie zouden  zeker er uit gekropen zijn, maar mijn dame was er in gebleven. 

Bij de graf heuvels (Tanah Kusir), hij menyerah (gaf op) en stapte van zijn zetel af, boden hem aan om ook uit te stappen om hem het duwen te verlichten en eventueel hem te helpen duwen. Maar weer liet hij zich niet kennen. Dus hij ons lekker duwen, terwijl een ondeugende regen  hem nat plaagde. En wij? Wij wilden immers niet nat worden – spanden onze paraplu voor zijn beca, die met een nogal harde wind hem het duwen aardig hielp remmen. 

En de regen viel hoe langer hoe harder. Wij hoog en droog, hij eerst zo heet en op eens koud of beter fris en kuyup (kletsnat) en dat alleen voor Rp. 300.- en nog waren we er niet. 

Eindelijk zagen we de grote straat weg in de verte maar nog moest hij door de;laatste beproeving heen; alweer een helling en dat kuyup in de stromende regen, duwen en de weg zo glad en steil. Maar gelukkig zijn wij Indonesiers klein en niet zo groot en zwaar als jullie Hollanders, anders zouden we best terug gerold zijn. 

Op de grote straatweg gekomen, inplaats van uitstappen bleven we hoog en droog in zijn beca zitten. Waartoe hem uit te nodigen in zijn beca mede te kruipen of hem onze paraplu te lenen?

Daar stond hij in de stromende regen naast zijn beca op wacht om de bus aan te houden die ons weer in de stad Jakarta zou brengen. 

Na hem zijn overeen gekomen loon en een extra te hebben gegeven _ hoe moet je zulk extra uitrekenen: al die regen;, de lange terugweg, de slechte weg, die hellingen, de modder – wuifden wij hem een “selamat jalan” toe in de overvole bus. Hij glimlachend, proestend en druipnat in de stromende regen. 

Ik vraag me af of hij ooit kapok (afgeleerd) zal hebben, zulke rare penumpangs als ik, die een lange binnenweg in een beca doen in plaats van in een auto, maar een auto  zelfs, ben ik onderweg niet tegen gekomen. 

Dat alles is er nu helaas niet meer. Heel jammer. De binnen weg is geasfalteerd, er is een druk verkeer en veel macet (oponthoud). Probeer het maar eens in een auto te rijden van Situ Gintung via Kampung Daun, Bintaro Raya, langs Kuburan Tanah Kusir en in Ciputat Raya uit te komen zonder te verdwalen. Dan weet men wat het toen kostte in een beca te rijden toen deze weg  nog een binnenweg was.