Opa Johan’s Fiets-tocht
Opa Johan’s Fiets-tocht
Toen ik voorzichtig met mijn fiets uitstapte uit de overvolle trein zo wat een halve meter hoger hielp iemand daar beneden mijn fiets vasthouden. Ik keek op, zag een klein verlegen meisje een beetje beduusd over haar moed naar mij kijken. Vergeet niet, dit is Indonesie waar meisjes niet zo vrij omgaan met jongens of mannen. Ik tikte haar hand in dankbaarheid, ik zou een kus daarop hebben kunnen drukken. Ik zag haar niet de trein opklimmen en toen de trein langzaam weer verder reed, probeerde ik haar te zien om goedendag te zeggen, maar ze was niet te zien.
Op een modderige dorps weg was een deel droog net genoeg om een fietser voorbij te laten. Zij kwam aan, verlangzaamde haar motorfiets, liet mij eerder voorbij gaan en gaf mij een heerlijke stralende glimlach als haar groet.
Dan op een eenzame weg ontmoette ik een jonge moeder, ze kon nog best een meisje zijn die een kind op een arm droeg en met de ene hand op de fiets reed. Ik knikte haar toe en hief mijn duim naar boven. Ze glimlachte, straalde, was trots, gelukkig dat er toch iemand was die dat zag en het waardeerde.
Zeker heb ik een hoop heel aardige mensen op mijn weg ontmoet. Ik heb zoveel ontvangen en het kost me niets. Vind je mij niet rijk en een gelukkige man? “Ben je niet dankbaar, trots, blij zo’n man te hebben, ha, ha” zei hij tegen zijn vrouw.
Maart 2010
Noot
U kunt de stukken in het Nederlands vinden. Scroll down” tot helemaal beneden en zoek “Categories” aan de rechterkant en click op “Nederlandse Versie”.
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’);
// BEGIN PARAMETERS
var page_name = ‘#’;
var invisible = ‘#’;
var text_counter = ‘#’;
// END PARAMETERS
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’,page_name,invisible,text_counter);
