Opa Johan’s 73ste Verjaars Cadeau

Opa Johan’s 73ste Verjaars Cadeau

Van Gobang startte ik tegen 8.30. Ik wilde de route verkorten en via het gebergte Jambu bereiken. Er is natuurlijk geen kaart. Het is maar een slingerend voetpad en vaak stijl. Ik moest mijn fiets duwen in plaats van erop te rijden maar toch was het prettig koel onder de bomen. Ik ontmoette bijna niemand, niemand op de fiets.

De ojek man die een passagier achterop zijn motor neemt, zei: “ga eerst maar Cilangkap dan naar Panunggangan, Wates en na Cigudeg ga je de richting terug op de hoofd weg naar Jambu.” Het lijkt zo gemakkelijk maar de heel weinige mensen die ik ontmoette wisten niets over Jambu. Misschien dacht de ojek man: “Een gekke oude man om n.b. met zijn fiets het gebergte op te gaan. Halverwege zal hij zeker genoeg krijgen en terug gaan.”

Toen ik iemand onderweg vroeg, “Heb ik een uur nodig om Cilangkap te bereiken?” zei hij, “nee.” En ik voelde me gerust omdat het toch niet zo ver moest zijn omdat het binnen een uur kon worden bereikt. Stel je je voor, je angst dat na meer dan twee uren je fiets voort te duwen helling op ik nog steeds niet aankwam. Toen besefte ik pas wat hij bedoelde, dat meer dan een uur nodig was om in Cilangkap aan te komen.

Ik dacht dat Cilangkap een desa is en natuurlijk een drukker verkeer en betere wegen heeft. In tegendeel. Het is helemaal geen desa. Er zijn slechts een paar bamboe hutten, geen verkeer. Zij weten niets van Jamboe behalve de Panunggangan desa. Er is geen grotere weg, alleen hetzelfde voedpad.

Na reuze ingespannen te hebben en uren te hebben gelopen, bereikte ik Panunggangan. Wat was ik gelukkig toen ik de weg zag waar auto’s rijden kunnen. Nu moet het al dicht bij de grote straatweg zijn dacht ik.

Nu, wanneer je weten wil hoe, wat de hel is, moet je helemaal alleen deze droge zandweg om 12 uur s’middags op gaan, wanneer de zon op zijn heetst is een fiets duwen zonder proviand behalve een halve fles aqua water. Na twee uren duwen kwam ik geen motorfiets, auto tegen en zag ik geen enkele hut. Ik durfde niet te rijden. Wat wanneer ik op zo’n slechte weg banden pech heb. Wat een ramp. Er is geen fietsenlapper.

Het was zo heet, ik trok mijn shirt naar boven om mijn hoofd en mijn gezicht te dekken. Het kan me niets schelen, er was geen mens die dat zag. Hoe verleidelijk zou het zijn een ojek te zien passeren en mee te kunnen rijden. “Houd vol, geef nooit op, je zult zeker Wates en Cigudig bereiken. Daar is de hoofdweg.” Zo verzekerde ik mij zelf.

“Dit is de hemel” toen ik eindelijk Cigudeg bereikte, hoewel ik nog drie uren nodig had om 47 km op de hoofdweg te fietsen van Cigudeg langs Jambu naar de stad Bogor (Buitenzorg).
.
In de schemering in de trein naar Jakarta zei een mede passagier mij na het horen van de mogelijkheid van banden pech in de bergen: “U behoort voordat U vertrok eerst te bidden.” Maar toen ik thuis was zei Boy: “Ik zou niet ongerust zijn. Neem gewoon een reserve binnenband mee en een hand pomp.” Dus nu wil ik leren hoe een binnenband zelf te installeren en voorbereid zijn wanneer zo’n ongeluk gebeurt. Ik zou mij schamen om God te vragen op mij te passen. Hij zou zeggen: “Jij lelijke luilak, moet ik voor jouw plezier op jou letten?”

Wanneer er een ongeluk gebeurde,of ik verdwaalde, of ik gedwongen was in de bergen te overnachten, nou, dan werd het juist spannender, avontuurlijker. Misschien zijn er mensen die mij zouden helpen. Wat zou ik dan blij, gelukkig, dankbaar zijn. Vooral zij die zo’n oude dommerik hebben geholpen. Wanneer ik dood ga is het helemaal niet erg omdat ik je niet, nooit meer lastig maak. Wat dan wanneer ik oud, ziek, hulpbehoevend ben geworden? Maar nu ben ik nog niet gereed, bereid om mijn vissen, planten achter te laten. Wie wil voor ze zorgen? Jij? Ik ben niet bezorgd over jou, Jij bent het die bezorgd zijn moet, die voor mij moet zorgen. Ha, ha, ha.

Ik adem diep en vrij, mijn benen schijnen heel sterk en licht te zijn, mijn eetlust is prima en ik slaap zo zacht als op een wolk. Ik zag, voelde wat niemand ooit zal zien en voelen. Ik ben trots de hel te hebben overwonnen. Nou je kunt zeggen dat dit mijn 73ste verjaars cadeau is die ik mij zelf geschonken heb. Hoe heerlijk. Ben jij niet trots zo’n geweldige echtgenoot te bezitten? Kus mij. Jij bent mij een kus verschuldigt.

December, 2003

Noot
U kunt de stukken in het Nederlands vinden. Scroll down” tot helemaal beneden en zoek “Categories” aan de rechterkant en click op “Nederlandse Versie”.

wtslog(‘al11554′,’2′,’http’);

// BEGIN PARAMETERS
var page_name = ‘#’;
var invisible = ‘#’;
var text_counter = ‘#’;
// END PARAMETERS

wtslog(‘al11554′,’2′,’http’,page_name,invisible,text_counter);