Gestolen Les-uur
Gestolen Les-uur
Ik was een slechte leeraar, unqualified Volley Ball coach, ben het nu nog (onbevoegde Koor leider), maar verbeeldde me altijd tot de beste te behoren. Ik had o.a. twee leuke meisjes klassen met enkele jongens daar tussen; tweede en derde klassers S.M.A., echte aankomende sastra-jennes. Ik, een jong, sympathiek, net afgestudeerd studentje, gehuwd, liep nooit met een trouw-ring rond, “doceerde” economie. En zoals het een slechte leeraar betaamt, sprak ik eens niet over prijs, nut en economische motieven en wat er also staat in het leerboek van Zwijndrecht,, maar las juist stukjes voor uit THE IMPORTANCE OF LIVING van Lin Yutang, over FLOWERS AND WOMEN, over de THIRTY THREE HAPPY MOMENTS, over IDEAL HOME, over de PROPER MOMENTS FOR DRINKING TEA …
Ik leerde hun ook een liedje dat ik zelf als leerling op de Franse les geleerd had:
Il etait un petit navire,Il n’avait jamais naviger o-he, o-he…
Ik weet niet of ik het goed schrijf.
En ik las voor in slecht Engels en ze luisterden; en we zongen zachtjes in slecht Frans en Duits, en samen genoten we van dit gestolen les-uur of vrucht; en de bel luidde, maar zij bleven zitten en deden net alsof ze het niet hoorden.
Dat was de enige les, juist die les waarin ik onbevoegd was, die mij zo is bij gebleven als een blijde herrinnering, als een oase in de droge, taaie schooluren over economie, bijna vijftig jaar geleden.
