Een Dongeng
Een Dongeng
Zovele prinsen, zo knap, toonden hun byzondere prestaties, weelde. Ze wedijverden naar haar hand. Nee, ze was niet verbijsterd over hun geweldige prestaties, hun rijkdom. Wanneer men haar een koninkrijk zou willen schenken kon het het haar niets schelen. Zij zou nooit een fortuin, een grote naam willen huwen. “Hoe dwaas” zei men, “zulke voordelige aanbiedingen af te wijzen, die haar het hele leven lang in een prettig, gemakkelijk leven kunnen voorzien.
Toen ze eens een desa bezocht zag ze een jonge man die zijn karbouwen hoedde – maar dit kan alleen gebeuren in een dongeng, dat is een Indonesisch sprookje, in mijn verbeelding. Hij zag er sterk, knap uit, zo eenvoudig, zo natuurlijk, zo open, zo ongemaakt, als zag ze de echte Adam die nooit de school genoten had, geen rijkdom, geen kleren had, in plaats van een buffel hoeder.
Behalve zichzelf, had hij niets te offeren, niets om voor hem te pleiten. Hij had geen kans, geen gedachte haar ooit te kunnen winnen. En het was als zag ik hem uit de rivier komen, gezeten op zijn buffel, nat, zonder hemd, ongekamd, blootvoets en nog zelfs vroeg of hij haar een kus mocht geven. Er was geen prins die dat ooit gedurfd had.
Maar later kwam ze terug en zei: “Huw mij.” Stom verslagen, wanneer boven alle verwachting, hem een hemelse bruid werd aanggeboden.
Hij nam haar mee naar zijn hutje en vierde zijn huwelijk met een maal van lalap, ikan asin, pepes oncom, aten samen uit een pisang blad met hun vingers gezeten op een matje en dronken uit de kendi. Er waren geen stoelen, tafels, borden, glazen, vorken en lepels. Knus genesteld in elkaars armen sliepen ze op een versleten oude bale-bale. Dit was de hemel Ze was tevreden hem in de groenten tuin te helpen,in de rivier te baden of onder een pancuran of bij de put. En hij leerde het haar hoe ze het moest doen.
“Er is geen electriciteit, geen telefoon, geen TV, geen auto, krant, geen … Ze zal het heel moeilijk hebben. Dat is de hel” riepen de mensen uit. “Zeker” dacht ze, “maar met hem vrees ik de hel niet. Heb ik niet zo besloten?”
En ik zag haar wakker worden met het tjilpen, gekweel van de vogels, het hanen gekraai. Ze zag de dauw op het gras en stapte blootvoets daarop, ze genoot van het ruisen, de koelte van de wind, zag, hoorde het murmelen, geklater van bergwater in slootjes en beekjes zag de opgaande zon de maan rijzen, de zons ondergang, de vuurvliegjes in de avond, … en haar man gelukkig thuis komen. Dit is het paradijs dacht ik. Zij, dochter van de Stad werd kind van de Natuur.
Ze had nooit voor God gezworen trouw te zijn, ze had nooit spijt, berouw van haar keuze, hoewel ze wist dat hij eens oud zal worden, dat ze hard werken moet en het niet gemakkelijk zal hebben. Ze was zo gelukkig Eva, een lieve vrouw te zijn die Adam al was het als een buffel’s hoeder ,- in plaats van een fortuin, een grote naam – als haar geliefde echtgenoot had. Maar vergeet niet dat dit gebeurde in mijn geest.
January 2010
Noot
U kunt de stukken in het Nederlands vinden. Scroll down” tot helemaal beneden en zoek “Categories” aan de rechterkant en click op “Nederlandse Versie”.
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’);
// BEGIN PARAMETERS
var page_name = ‘#’;
var invisible = ‘#’;
var text_counter = ‘#’;
// END PARAMETERS
wtslog(‘al11554′,’2′,’http’,page_name,invisible,text_counter);
