Bagatelles(n)1

Unpardonable Blundering
The Jakarta Post April 8, 1986

There was a picture of a beautiful necklace that won an international award at Milan, (J.P. March 29, 1986), but I’d vote for the lovely wearer. Seeing her dazzling eyes would be much more fascinating than a world-awarded necklace, the glittering fire in the biggest diamonds, the most precious stones and fire-works, as the radiant sun is to an electric bulb.

The jury should be fired for unpardonable blundering.

Funny Sights
The Jakarta Post December 31, 1986

A father taking three children for a ride on a scooter, two sitting behind and one standing in front of him, isn’t an uncommen sight. Four passengers on a scooter. But when they even took along their “ugly” dog into the bargain, sitting – with eight legs – crammed on the narrow board of the old two wheeler through the bustling roads to share their fun and danger, it must have been an adventures ride, perhaps better than in a comfortable motorcar.

The other day I also saw a couple beneath a tree as I wandered through a park. They were foreigners. The young man was peeling a pinapple. He worked at it conscientiously. At last he hardly had anything left except its tasteless “spine” to offer his sweetheart. Yet I guess that it must have tasted sweeter than had they had the fruit served well in the Hilton Hotel.

Here is an occasion for foreigners to learn from us, not from our professors, but from our fruit vendors.

Bali And The World
The Jakarta Post May 12, 1986

“If he has peace within him, Bali deepens it. If he has beauty within him, Bali enriches it. If he does not carry both within him, he will not recognize them here and he will go away unhappy, as he came.” (The Jakarta Post, April 29, 1986).

Well, I don’t want to be blessed with what is called peace and beauty, if they keep other people that haven’t, doomed from sharing in the happiness. I’d rather stay doomed to be unhappy with the people.

Having had my say to the “world”, I’ll be happy and regain my peace of mind.

Red. Moesson
Een hele poos geleden gaf Lisa Harun me een bundeltje “filosofietjes” van een zekere Chew. Of ik er wat mee kon doen. Hij zou het leuk vinden als Moesson ze zou kunnen gebruiken. En of, het zijn juweeltjes van observeeringskunst, eenvoudig zuiver in woorden omgezet en herkenbaar als een eigen gedachte.
We hopen dat hij (vanuit Indonesie) ons vaker zal binnenleiden in zijn kleine wijze wereld. – L.D.

DE KLEINE WERELD VAN CHEW

Kat
Daar zit mijn kat. Echt, tulen boven op de teevee zo heerlijk lang uitgerekt te gapen en met ondeugende speelsheid en of speelse ondeugendheid kijkt ze naar de serieuze uitvoering van het symphonie-orkest beneden haar, daamee mijn “grote” liefde voor kunst met een korreltje zout nemend.

Tekening
Ukkepuk tekende. Verkeerd, met een sterkere kleur wegvlakken. Weer verkeerd,weer een andere kleur er boven op, weer verkeerd. In haar woede krast ze door haar tekening met zwart. Mislukt vond ze, maar hij werd door de teken leerares juist opgehangen als waardevol.

 
Tien

Tien is een halve gare, in de ogen van mensen. Krijgt voor een paar dagen werken als “Assepoester”slechts Rp. 200.- loon, waarvan Rp. 100.- geofferd word om drie appels en jeruks te kopen. Twee appels en enkele jeruks gaan van harte naar haar mede “collega’s”.Ze heeft niemand die voor haar zorgt behalve Moeder Natuur. Ze heeft geen thuis maar vind altijd wel raad ergens in te kruipen. Ze werkt zo hard dat ze wel eens indut, telkens weer wakker schrikkend, tot grote hilariteit van haar mede “Assepoesters”.

En toch was ze eens onderwijzeres geweest. Maar niemand wil haar hebben. De enige die haar hebben wil, haar “Prins”, besteelt haar door haar geld te lenen en het niet terug te betalen.

Tien is als het onkruid dat niemand hebben wil. Zij is een “hel” maar ook een zegen. Men geeft haar slecht eten, maar dat slechte eten is misschien juist lekkerder en voedzamer: de viskop, de garnalenkop, de kippenkop en pootjes, de kikkerrug, geen coca-cola’s, geen wit geslepen rijst maar rood gestampte rijst. Ze slaapt op een rustbank zonder bultzak of kussen, zonder klambu, doet ruw werk en zonder er naar te streven, zijn deze dingen die haar aangedaan werden juist tot verborgen zegeningen geworden.

Ze slaapt waar maar ook even lekker, heeft een goede eetlust, is gezond en sterk, heeft goede sterke tanden zonder ooit bij de tandarts te zijn geweest, vergeet haar zorgen zo en koestert geen wrok. Dat is haar rijkdom.

Ja, Moeder Natuur heeft al haar kinderen lief. Elke schaduw-zijde heeft ook zijn zon-zijde.

Versi Bahasa Indonesia

Begoooooo!

“Susunya kurang manis, begoooo,” kata si Unyil dengan manis pada ayahnya yang membuatkan susunya. Ia juga biasa menambahkan kata-kata “bodooooh, goblooook”. Oh, tidak ada orang yang berani mengatakan begitu kepadanya. Namun kalau keluar dari mulut si Unyil, tidak ada kata yang terasa lebih terhormat, lebih manis, lebih merdu, lebih akrab, lebih disayang bagi Sang Ayah.

wtslog(‘al11554′,’2′,’http’);